ತತ್ವಪದಕಾರ್ತಿಯರ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧ

Abstract

ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಹಿಳಾ ತತ್ವಪದಕಾರ್ತಿಯರ ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧವು ಪ್ರಮುಖ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಮತ್ತು ಅರಿವಿನ ಚೇತನ. ಇವರಿಗೆ ಗುರುವು ಕೇವಲ ಬೋಧಕನಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಜ್ಞಾನ, ಮುಕ್ತಿ, ದೀಕ್ಷೆ, ಭಾವಪರಿವರ್ತನೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದ ಅರಿವನ್ನು ನೀಡುವ ಪರಮಚೇತನವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ನಾಥಪಂಥ, ಸೂಫಿಪಂಥ, ಅವಧೂತ, ಶರಣಪಂಥ, ವೀರಶೈವ ತತ್ವಾನುಸಂಧಾನಗಳ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಇವರ ಕೃತಿಗಳು ಅನುಭಾವಾಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಅನುಸಂಧಾನಾಶ್ರಯವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ.
ತುರುವಿಕೆರೆ ವೀರದಾಸಮ್ಮ, ಜತ್ತದ ಶಿವಲಿಂಗವ್ವ, ರಾಯಚೂರಿನ ಹನುಮಂತವ್ವ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ವಂಗಿ ಚಂದ್ರಮ್ಮ, ಬಿದನೂರಿನ ಗಂಗಮ್ಮ, ಯನಗುಂಟಿ ವೀರಮ್ಮ, ಗೂಡೂರು ತುಳುಜಾಬಾಯಿ, ಮಥುರಾಬಾಯಿ ಮೊದಲಾದ ತತ್ವಪದಕಾರ್ತಿಯರಿಗೆ ಗುರುವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿ-ಗಂಡ-ಸ್ನೇಹಿತ-ತಂಗಿ ಎಂಬ ಲೌಕಿಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ‘ಅರಿವು’ ಎಂಬ ಅಲೌಕಿಕ ರೂಪಕ್ಕೆ ಏರಿದ್ದಾನೆ. ದೀಕ್ಷೆ, ಗುರುಬೋಧೆ, ಗುರೂಪದೇಶ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತಿಯ ಮೂಲಕ ಗುರುವು ಶಿಷ್ಯೆಯ ಬದುಕಿನ ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ವಿಧವೆತನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಕರಗಿಸಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.
ಇವರ ತತ್ವಪದಗಳು ಗುರುದರ್ಶನದಿಂದ ಪಡೆದ ಭಾವಾನುಭವವನ್ನು ಕಾವ್ಯ, ಭಜನೆ ಮತ್ತು ವಚನಶೈಲಿಯ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಬದುಕಿನ ನೋವು, ದುಃಖ, ದೇಹ-ಮನಸ್ಸಿನ ಬಯಕೆಗಳು, ಲೌಕಿಕ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರಣಗಳ ನಡುವೆ ಗುರುಸ್ವರೂಪವು ವಿಮೋಚನೆಯ ಬಿಂಬವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮಹಿಳಾ ತತ್ವಪದಕಾರ್ತಿಯರ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧವು ಆತ್ಮಾನ್ವೇಷಣೆ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಕ್ಷವಾಗಿ ಮೌಲ್ಯೀಕರಿಸಬಹುದು.